این روزها درگیرم:

با خدا  -  با خودم  - با روحم - با نفسم - با دنیا - با رضا هم خانه ام - با حسین داج... - با کتاب - با قول هایی که به خودم دادم و شکاندمشان - با امین حبیبی ... - با خدمت  - با ادمهایی که هر کدمشان من را به یک سو می کشند - با مجله - با نسل دوم انقلاب - با تابستان  و خاطرات کودکی های تلخم - با دانشگاه  (که یک دبیرستان بزرگ است ) - با امریکا - با ۵ شهید گمنام دانشگاه که با اینکه بین ۹ هزار ادم و حوا هستند هنوز گمنام هستند ...

+درد ها نمی توان گفت / دردها رو باید کشید /تا کام اخر

^{+ یادم باشد که روز و روزگار خوش است تنها دل ما  است که دل نیست - آره .} 

اون یه دست لیوان واسه ما آورد ، من چرا باید صد تومن پول کادو بدم ؟

تو marlboro دود می كنی..
و من هنوز از "بهمنی" میكشم كه پدرم روشن كرد....

+بر گرفته از بلاگ بهشت یخ زده

بیشترین چیزی که در اولین دانشگاه ازاد اسلامی (که اصلا اسلامی نیست )نفتی کشور بدست اوردم یه شماره دانشجویی و یه پسورد که پسوردش از بچگی با منه و مال خودمه - ش ش - میخوام هیچ وقت تغییرش ندم آخه دلم نمی خواد بیشتر از این دانشگاه به زحمت بیوفته ...